<?xml version="1.0" encoding="iso-8859-1"?>
<rss version="2.0">
<channel>
  <title>FORUM-NURAS</title>
  <link>http://forum.jds.pl/index.php</link>
  <description>Froum dla nurkuj?cych i nie tylko ...</description>
  <language>polish</language>
  <copyright>(c) Copyright Dzisiaj 4:11 by FORUM-NURAS</copyright>
  <managingEditor>dareks@forum-nuras.com</managingEditor>
  <webMaster>dareks@forum-nuras.com</webMaster>
  <pubDate>Dzisiaj 4:11</pubDate>
  <lastBuildDate>Dzisiaj 4:11</lastBuildDate>
  <docs>http://backend.userland.com/rss</docs>
  <generator>phpBB2 RSS Syndication Mod by Lucas</generator>
  <ttl>1</ttl>

  <image>
    <title>FORUM-NURAS</title>
    <url></url>
    <link>http://forum.jds.pl/</link>
    <description>Froum dla nurkuj?cych i nie tylko ...</description>
  </image>

                                      <item>
                                        <title>Życiorys Che</title>
                                        <link>http://forum.jds.pl/viewtopic.php?p=103995#103995</link>
                                        <description>&lt;br /&gt;
                                      Autor: &lt;a href='http://forum.jds.pl/profile.php?mode=viewprofile&amp;u=257'&gt;nuras5&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
                                      Wysłany: 10-01-2007, 08:22&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
                                      &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;
                                      Pełne nazwisko Che brzmi: Ernesto Guevara Lynch de la Serna. Guevara urodził się 14 czerwca 1928 roku w Argentynie. W wieku dwóch lat zachorował na astmę, na którą cierpiał do końca życia. Razem z rodziną przeniósł się do bardziej suchego klimatu, do miasta Alta Garcia (Cordoba), gdzie jego zdrowie się nie polepszyło. Wykształcenie podstawowe zapewniła mu matka &amp;#8211; Celia de la Serna, kształcił się w domu. Wcześnie stał się gorącym czytelnikiem Marksa, Engelsa i Freuda, których dzieła można było znaleźć w bibliotece jego ojca. Dyktatorskie rządy Juana Perona, któremu cała rodzina Guevarów była przeciwna, wpoiły młodemu Ernesto pogardę dla pantomimy parlamentarnej demokracji i nienawiść dla wojskowych polityków i armii, kapitalistycznej oligarchii, a ponad wszystko do imperializmu Stanów Zjednoczonych.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Na uniwersytecie w Buenos Aries studiował medycynę. Na początku miał nadzieję zrozumieć swoją własną chorobę, później interesował go bardziej trąd. W 1949 roku wyruszył w pierwszą ze swoich długich podróży, zwiedzając północną Argentynę na rowerze. Tam po raz pierwszy zetknął się z bardzo biedną resztką plemienia indiańskiego. W 1951 roku, po zdaniu swojego przedostatniego egzaminu wyjechał w znacznie dłuższą podróż (na motorze), w towarzystwie swojego kolegi. Utrzymywał się z dorywczej, ciężkiej pracy. Odwiedził południową Argentynę, Chile, gdzie poznał Salvadora Allendę, Peru, gdzie pracował przez klika tygodni w leprosarium w Sao Pablo, Kolumbię, gdzie został aresztowany, lecz w tydzień później zwolniony, Wenezuelę i Miami. Wrócił do domu na swój ostatni egzamin, będąc pewnym jednej rzeczy, że nie chce zostać średniej klasy lekarzem domowym. Specjalizował się w dermatologii, i wyjechał do La Paz w Boliwii, podczas rewolucji narodowej, którą potępił jako jej przeciwnik. Stamtąd pojechał do Gwatemali, gdzie utrzymywał się z pisania podróżniczo &amp;#8211; archeologicznych artykułów o ruinach Inków i Majów. Mieszkał w Gwatemali podczas prezydentury socjalisty Arbenza. Był marksistą, dobrze oczytanym w Leninie, lecz odmówił wstąpienia do partii komunistycznej, bo to byłoby równoważne ze straceniem posady lekarza, a był bez grosza i w łachmanach. Mieszkał z Hildą Gadea (późniejszą żoną, z którą miał dwie córki: Aliuchę i Hilditę), marksistką indiańskiego pochodzenia, która poszerzyła jego polityczną edukację, pilnowała go, przedstawiła Nico Lopezowi, jednemu z poruczników Fidela Castro. W Gwatemali zobaczył CIA &amp;#8220;przy pracy&amp;#8221;, jako głównych agentów kontrrewolucji. Utwierdził się w swoim przekonaniu, że rewolucja może być przeprowadzona tylko przez zbrojne powstanie. Kiedy Arbenz został obalony, Guevara wyjechał do Mexico City (wrzesień 1954), gdzie pracował w klinice. Hilda Gadea i Nico Lopez dołączyli do niego, poznał i został oczarowany przez Raula i Fidela Castro, wtedy politycznych emigrantów.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Guevara uświadomił sobie, że w Fidelu znalazł przywódcę, jakiego szukał. Szybko ustalono, że przyłączy się do kubańskiej partyzantki. Był najbardziej agresywnym, sprytnym i zwycięskim z oficerów partyzantki. Che był człowiekiem, który ponad wszystko cenił dyscyplinę, potrafił bez wahania zastrzelić zdrajcę.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
22 I 1959r. do Hawany wkroczyła Armia Powstańcza i utworzyła rząd tymczasowy, kończąc tym samym antyimperialistyczny i ogólnodemokratyczny etap rewolucji na Kubie. Obalenie reżimu Batisty przyjęto z powszechnym zadowoleniem.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Po usunięciu z rządu przedstawicieli sił prawicowych rozpoczyna się drugi, już socjalistyczny, etap rewolucji. Po reorganizacji aparatu władzy państwowej Che stał się drugim, po Fidelu Castro, członkiem nowego rządu Kuby.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Che zorganizował i zarządzał Instituto Nacional de la Reforma Agraria, by zarządzić nowe prawa, konfiskując obszarnikom olbrzymie połacie ziemskie. Przewodniczył Ministerstwu Przemysłu, został mianowany Prezesem Narodowego Banku Kuby. Fakt jest faktem, że Che za szybko popchnął kubańską gospodarkę w totalny komunizm, w ogromne zróżnicowanie produkcyjne, że tymczasowo ją zrujnował.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W 1959 roku poślubił Aleidę March (z którą miał troje dzieci: synów Ernestica i Camila, oraz córkę Celitę) i razem odwiedzili Egipt, Indie, Japonię, Indonezję, Pakistan i Jugosławię. Jako Minister Przemysłu Kuby podpisał w lutym 1960 roku pakt z ZSSR, który uwolnił kubański przemysł cukrowy od USA. Drogę socjalistycznego rozwoju Kuby potwierdził I Zjazd Komunistycznej Partii Kuby w grudniu 1975r. Przeprowadzono wybory do ciał ustawodawczych Republiki i przyjęto projekt nowej konstytucji.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Che twierdził, podobnie jak Mao Tse-tung, że rewolucję powinna sprowadzić do miasta ludność wiejska. W tym czasie świętował wydanie swojej własnej filozofii komunistycznej (opublikowanej później na Kubie 12 marca 1965 roku). Oddalał się coraz bardziej od Związku Radzieckiego, Mao Tse-tunga. Jego ostateczne rozłączenie z komunizmem radzieckim nastąpiło, kiedy w orędziu do Organizacji Wspólnoty Afro-Azjatyckiej w Algierze (luty 1965) oskarżył ZSSR o bycie &amp;#8220;cichym wspólnikiem imperializmu&amp;#8221;, nie współdziałanie z innymi blokami komunistycznymi i o nie udzielanie pomocy zacofanym krajom socjalistycznym. Oskarżył też rząd radziecki o politykę współistnienia i o zmiany. Zainicjował Konferencję Trzech Kontynentów, by zrealizować program rewolucji, zbrojnego powstania, wspólnej partyzantki dla Afryki, Azji i Ameryki Południowej. Z drugiej strony po wymuszonej próbie zawarcia dobrych stosunków z USA, atakował również Amerykę, na zjeździe ONZ, jako reprezentant Kuby, za jej imperialistyczną działalność w Ameryce Łacińskiej.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Che zawarł porozumienie z Fidelem Castro, że po zwycięstwie Rewolucji na Kubie pozwoli mu wrócić do ojczyzny, by walczyć tam, lub gdzie indziej w Ameryce Łacińskiej. Castro dotrzymał obietnicy, jaką mu dał i kiedy Che powiedział: &quot;Chcę wyjechać i wypełnić swoją rewolucyjną misję&quot; &amp;#8211; nie zatrzymywał go. Przez kilka miesięcy jego zakwaterowanie było tajne, krążyły nawet pogłoski o jego śmierci (były to jednak kłamstwa). Tymczasem Che przebywał w kilku afrykańskich krajach, głównie w Kongu, gdzie rozważał możliwość przekształcenia powstania Kinszasa w komunistyczną rewolucję, przez zastosowanie technik partyzanckich z Kuby. Wrócił na Kubę, by trenować ochotników do tego projektu, i zabrał do Konga 120 Kubańczyków. Jego ludzie spisywali się dobrze, ale nie rebelianci Kinszasa. Nie byli oni skuteczni wobec belgijskich wojsk i do jesieni 1965 Che musiał poprosić Castra o wysłanie pomocy z Kuby. Ostatecznie powstanie to upadło.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tymczasem w Boliwii sytuacja ludzi tam mieszkających była w opłakanym stanie. Z jednej strony prezydent Barrientos sprawował rządy mocnej ręki, terroryzując ludność, z drugiej Mario Monje, przewodniczący Komunistycznej Partii Boliwii, człowiek, który nie dbał o dobro ogółu, lecz tylko i wyłącznie o swoje, swojej rodziny i swoich popleczników. Boliwia, jako kraj odcięty od morza, potrzebowała swobody, uniezależnienia się z jednej strony od imperializmu USA, z drugiej od oligarchii wojskowych. Obydwie te siły gotowe były na zbrojną interwencję w obronie swych interesów, każde, nawet najmniejsze rozruchy były krwawo tłumione. Che, jako człowiek wyposażony pewnym bagażem doświadczeń i grupką zaufanych ludzi mógł przyspieszyć ten proces.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Che mógł pozostać na Kubie i razem z Fidelem Castro nią zarządzać, jednak on nie przywiązywał wagi do urzędów. Twierdził, że oddziałem partyzanckim najlepiej kieruje się z pola bitwy, a nie z miękkiego fotela urzędniczego. Poza tym pozostawienie oddziału w ręce niedoświadczonego na polu bitwy, ograniczonego szowinisty, jakim był Monje równoznaczne by było z wysłaniem ludzi na pewną śmierć. Od Monje odeszła grupa partyzantów pod dowództwem braci Intiego i Coco Peredo. Monje niezadowolony z takiego rozwoju akcji zaczął sabotować oddział Che, powstrzymując aktywistów komunistycznych, którzy chcieli dołączyć się do oddziału Guevary. Po nieudanej próbie pozbawienia Che dowództwa partyzantki, w 1968 roku Mario Monje został usunięty ze stanowiska sekretarza KP Boliwii. Kolejnym został Jorge Kolle Cueto.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Che pragnął mieć w swoim oddziale, oprócz Boliwijczyków, grupkę zaufanych, doświadczonych na placu boju partyzantów &amp;#8211; Kubańczyków. Che ufał im bezgranicznie, i miał rację. Żaden z tych ludzi go nie zdradził, żaden nie stchórzył w obliczu niebezpieczeństwa, wszyscy, oprócz tych, którzy przeżyli i wrócili na Kubę, zginęli bohaterską śmiercią.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pierwsze słowa, jakie Guevara zapisał w swoim dzienniku zaraz po przybyciu do Boliwii brzmią: &amp;#8220;Dziś zaczyna się nowy etap&amp;#8221;. Che uważał, że działania wojenne w Boliwii stanowią pewien etap, który wywoła pewnego rodzaju reakcję łańcuchową, która zasięgiem obejmie w przyszłości całą Amerykę Łacińską. &quot;Każda kropla przelana na ziemi, pod której sztandarem ktoś się urodził, jest doświadczeniem, jakie podejmą ci, co przeżyli, aby zastosować je później w walce o wyzwolenie własnego kraju. I wyzwolenie każdego ludu stanowi zwycięstwo w walce o wyzwolenie własnej ojczyzny&amp;#8221;. Przewidywał, że zwycięstwo działań partyzanckich może nadejść za 15&amp;#8211;20 lat, sam nie spodziewał się tego dożyć, ale śmierć traktował jako coś naturalnego, mówił, że &amp;#8220;ktoś musi zacząć&amp;#8221;. W swoim orędziu do Konferencji Trzech Kontynentów pisał: &amp;#8220;Cała moja działalność jest okrzykiem wojennym przeciw imperializmowi&amp;#8230; Gdziekolwiek mnie zaskoczy śmierć, powitam ją z radością, byle mój okrzyk wojenny dotarł do tych, którzy chcą mnie usłyszeć, i inna ręka wyciągnęła się, aby przejąć moją broń&amp;#8221;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Po wielu &amp;#8220;przygodach&amp;#8221; powstanie w Boliwii upadło. Niektórzy podejrzewają, że Che &amp;#8220;wpadł&amp;#8221; w wyniku donosu chłopów, których chciał przeciągnąć na swoją stronę. Jak było, nie wiem. Fakt jest faktem, że 8 października 1967 roku w wąwozie, gdzie partyzanci rozbili obóz zaatakowała ich dosyć liczna grupa żołnierzy. Oddział podzielił się na dwie części. Pierwszą dowodził Che a drugą Inti. Z tych, którzy walczyli u boku Che nikt nie przeżył. Sam Che został ranny w nogi. Willi próbował go wynieść osłaniając go własnym ciałem, ale i on został złapany. Gdyby nie zniszczony M-2 i brak pocisków do pistoletu Che z pewnością nie zostałby wzięty żywcem.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Następnego dnia, 9 padziernika, Che został przewieziony do La Higuera, gdzie żył jeszcze ok. jednego dnia. Tam zaraz po przybyciu spoliczkował jakiegoś pijanego żołnierza za to, że z niego drwił. Na samym Guevarze wyrok wykonać miał podoficer Mario Teran. Ten jednak wahał się i Che widząc zaistniałą sytuację powiedział bohatersko: &amp;#8220;Strzelaj! Nie bój się!&amp;#8221;. Po wyjściu i ponownym wejściu na salę władował w Guevarę serię z karabinu maszynowego. Jednak Che nie zginął od tych kul, dobił go dopiero pijany sierżant strzałem w bok.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
I tak kończy się opowieść o człowieku, który swoim entuzjazmem, zapałem do walki o wolność dla uciśnionych reżimem Barrientosa ludzi, za których gotów był oddać życie, zapisał wiele kart we współczesnej historii świata. Fakt jest faktem, że Che przeliczył możliwości rewolucyjne Boliwii, ale wiedział, że jest to tylko pewien etap w kierunku uzyskania wolności dla całej Ameryki Łacińskiej. Zginął bohaterską śmiercią, nie stchórzył w jej obliczu prosząc o litość, nie on. Wręcz przeciwnie popędzał swojego wahającego się kata do wykonania wyroku. Zbrodnia na nim dokonana jest kolejnym przykładem nie uszanowania przez Barrientosa stopnia i godnego oficera zachowania Che (zawsze wypuszczał schwytanych oficerów armii boliwijskiej). Jednak nawet po śmierci nie dane mu było zaznać spokoju. Jego ciało zostało zakopane nie wiadomo gdzie, bez godnego żołnierza-bohatera pochówku. Dopiero w maju 1997 r. grupa naukowców argentyńskich i kubańskich odkryła w pobliżu boliwijskiego miasta Vallegrande siedem szkieletów. Szkielet Che był odziany w resztkę jego ulubionej panterki, obok leżał jego czarny pas. Szkielet nie miał obydwu dłoni. Obcięto je na dowód, że Che naprawdę nie żyje. Zidentyfikowano zwoki i zwrócono je na Kubę, gdzie pochowano je z honorami należytymi tak wybitnemu człowiekowi, jakim był Ernesto &amp;#8220;Che&amp;#8221; Guevara Lynch de la Serna.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;#8220;Che wyróżniał się ponadto wielką uczciwością moralną. Przekonaliśmy się, że był to człowiek głęboko ideowy, niestrudzenie pracowity, wypełniający skrupulatnie i metodycznie swoje obowiązki, a przede wszystkim sam osobiście dawał przykład, co było bardzo ważne. Był we wszystkim pierwszy, bardzo ściśle stosował się do zasad, które głosił, miał wielki autorytet wśród towarzyszy, wywierał na nich wielki wpływ. To jedna z wielkich postaci, jakie wydało to pokolenie w Ameryce Łacińskiej. Nikt nie wie, czego udałoby mu się dokonać, gdyby przeżył&amp;#8221;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Z powodu swojej postawy i stylu bycia Che stał się symbolem rewolucji, walki o prawa człowieka, o obalenie tyranów, imperializmu, faszyzmu i innych przejawów zła na całym świecie. Postać Che pojawia się wszędzie tam, gdzie łamane są prawa człowieka i dopóki tak się dzieje jego legenda pozostanie wiecznie żywa. Guevara dopisał swoją stronicę do historii świata, dlatego pozostanie w pamięci potomnych na wieki.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pomimo tego, że Che zginął młodo (w wieku 39 lat) jego sylwetka na zawsze pozostanie w naszej pamięci jako człowieka, który z niewielką garstką ludzi przeciwstawił się o wiele liczniejszej armii boliwijskiej. Fidel Castro w &amp;#8220;koniecznym wstępie&amp;#8221; do &amp;#8220;Dziennika z Boliwii&amp;#8221; napisał tak: &amp;#8220;W samych Stanach Zjednoczonych ruch murzyński i ruch studentów postępowych &amp;#8211; oba coraz liczniejsze &amp;#8211; przyjęły postać Che za swojego Bohatera. W najbardziej bojowych manifestacjach o prawa cywilne i przeciw agresji w Wietnamie portrety Che stanowią emblematy walki. Rzadko kiedy w historii, a może nawet nigdy, żadna postać, imię lub przykład nie upowszechniły się tak szybko i z tak porywającą siłą. A to, dlatego, że Che uosabia w najczystszej, najbardziej bezinteresownej formie internacjonalizmu, który charakteryzuje świat dzisiejszy i coraz bardziej &amp;#8211; jutrzejszy&amp;#8221;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;#8220;Hasta La Victoria Siempre!&amp;#8221;&lt;br /&gt;
&amp;#8220;Zawsze Naprzód Do Zwycięstwa!&amp;#8221; [/quote] &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Wystarczy ?</description>
                                        <comments>http://forum.jds.pl/viewtopic.php?p=103995#103995</comments>
                                        <author>nuras5</author>
                                        <pubDate>10-01-2007, 08:22</pubDate>
                                        <guid isPermaLink="true">http://forum.jds.pl/viewtopic.php?p=103995#103995</guid>
                                      </item></channel></rss>