Nuras Fajansowy
Dołączył: 09 Cze 2007 Posty: 3 Skąd: Warszawa
Wysłany: 20-06-2007, 07:06 Mój idol
Sam nie wiem jak to się stało, że zacząłem się nad tym zastanawiać. Chyba pierwszym impulsem było pytanie tego wścibskiego nura spod ósemki "To kto właściwie jest twoim idolem?". Powiedziałem mu, że Stiwen Sigal i żeby lepiej nie zawracał mi głowy, bo zmęczony jestem po wyprawie. Ale pytanie jakoś zostało w głowie i tak pod koniec dnia wróciło. Piłem sobie spokojnie "Wisienkę" z chłopakami na murku i ni z tego ni z owego pomyślałem o tym idolu: "Cholera, dobrze byłoby mieć takiego kogoś kogo się podziwia, za którym się podąża...". I chyba wtedy zrozumiałem, że w moim życiu jest ktoś taki.
Jak każdego ranka ścigałem się z czasem by tylko zdążyć przed Stefanem. Mimo swych osiemdziesięciu lat Stefan jest chyba najlepszym nurem na dzielnicy. W ciągu jednego poranka wyciągał tyle puszek ile ja jestem w stanie znależć przez trzy dni! Wszyscy mu zazdrościmy i chyba trochę też nienawidzimy. Ale przecież nikt nie mówi, że idola trzeba kochać. Można mu przecież czasem poprzecinać opony w Wigrusie lub zaiwanić worek z dziennym urobkiem. Grunt, że Stefan jest idolem. Zaczął nurować jeszcze za komuny gdy w fajansach był sam chłam. Wtedy przynosił z wypraw butelki, słoiki, makulaturę. Ale wtedy tez były prawdziwe wyzwania. Milicja ganiała Stefana, chcieli go resocjalizować, badali w psychiatryku, dwa razy zaszywali i nawet wysłali do jakiegoś obozu pracy w Bieszczadach. Ale Stefan był twardy. Był od zawsze prawdziwym nurem i nigdy się nie poddawał. My, gnojki z osiedla nie wiedzieliśmy nic o życiu i śmialiśmy się z nurowania. A on już wtedy patrzył na nas z taką wyższością i powtarzał: "Jeszcze przyjdziesz do mnie gówniarzu po naukę". Mądry był i wiedział, że w końcu i nas wciągnie nurowanie.
I dziś gdy docieram do fajansu tuż po szóstej to już wiem, że Stefan tu był przede mną. Dobry jest, niech go cholera! ZdĹĄży wynurować wszystko z połowy osiedla i jeszcze przystanki przeczesze. A ja jak zwykle wolałem spać przytulony do pustej flaszki po "Wisience". Chciałbym być taki jak on i czuć, że jestem prawdziwym nurem. Ale u mnie w życiu jak zwykle, więcej chęci a mniej prawdziwego nurowania.
Nuras Fajansowy
Dołączył: 09 Cze 2007 Posty: 3 Skąd: Warszawa
Wysłany: 14-12-2007, 15:03 Wyprawa na wraki
Janek to był niespokojny facet. Jeśli nie zorganizował raz w tygodniu wyprawy to chodził chory. I teraz też od kilku dniu zaczepiał mnie i ciągle marudził byśmy gdzieś wyjechali. Męczył i męczył, więc w końcu zapytałem gdzie chce jechać. A ona na to wypalił od razu, że na wraki.
Kiedy ruszaliśmy wczesnym rankiem autobus był prawi pusty. Za oknami dopiero budził się dzień a my z Jankiem patrzyliśmy obojętnie przez szare szyby. Lato było tego roku upalne i zdawaliśmy sobie sprawę za godzinę lub dwie słońce zacznie bezlitośnie prażyć ziemię. Ale na razie panował jeszcze miły chłód, który uciekając pozostawiła w prezencie noc. Żeby było jeszcze przyjemniej Janek otworzył okno i silne podmuchy powietrza wdzierały się do wnętrza autobusu.
Kiedy w końcu wysiedliśmy a mój towarzysz zaczął odgrywać rolę przewodnika. Poprowadził między gierkowskie bloki i po krótkim spacerze znalazł właściwy adres. Zeszliśmy do piwnicy w jednej z klatek schodowych i od razu zobaczyłem, że pod ścianą siedzą Michał i Jurek. Dawno ich nie widziałem. Ostatni raz nurowaliśmy razem chyba na początku 1990 roku. To były inne, lepsze czasy a my wszyscy byliśmy młodsi i pełni zapału.
Doskonale pamiętam, że to Michał jako pierwszy wpadł na pomysł, że nur powinien mieć mieszkanie. Sam nie dałby rady więc do spółki wziął Jurka i razem zaczęli kombinować. Najpierw była altana na jakiś zapyziałych działkach i ciągłe walki z działkowcami, którzy w końcu wygrali. Później chłopaki wynajęli stary barakowóz, ale pewnej nocy gówniarze im go spalili. I chyba właśnie wtedy Michał znalazł tę piwnicę a nasze drogi rozeszły się. Aż do dziś.
Janek opowiadał, że na początku była sielanka. Dwóch nurów znalazło swój kąt i nawet miało to wszystko ręce i nogi. Mieszkańcy bloku przymykali oko bo było czysto i bez awantur. Ot, dwa polowe wyrka, jakaś szafka, krzesło, lampka. Słowem, własny kąt do spania, odpoczynku po nurowych wyprawach. Port dla zniszczonego rejsem statku.
Ale w każdym nurze drzemie niespokojna dusza, która nie pozwala by wszystko wyglądało jak u innych ludzi. Dlatego w piwnicy zaczęli bywać goście wracający z wypraw. Opowieści o nurowaniu musiały być zakrapiane Wisienką a wynurowane fanty zaczęły straszyć po kątach. Gdy brakowało na inne smakołyki to pojawiała się Jagodzianka a na takiej tekturze nikt długo nie pociągnie. I chłopaki zaczęli marnieć.
Witali nas ruszając się jak żywe trupy i tylko oczy im się zaśmiały gdy zobaczyli, że przywieźliśmy cztery Wisienki.
Zasiedzieliśmy się u chłopaków kilka dni aż przyjechała straż i musieliśmy się wynosić. Wychodząc popatrzyłem jeszcze na Michała i Jurka zastanawiając się nad tym jak bardzo się zmienili. Kiedy wprowadzali się do swojej wymarzonej piwnicy byli zupełnie inni, jakby nie nurowali. A teraz to wraki.
bimbaj [Usunięty]
Wysłany: 15-12-2007, 08:39
Hej!
Dobre.Podoba mi sie. jesli potrafisz pisac na 'podrzucony" temat to moze cos o "bubblemajkerze"
pozdro
Nuras Fajansowy
Dołączył: 09 Cze 2007 Posty: 3 Skąd: Warszawa
Wysłany: 08-01-2008, 18:42
bimbaj napisał/a:
[...] to moze cos o "bubblemajkerze"
Zima w naszym kraju coraz bardziej zaczyna przypominać wiosnę lub jesień. Właściwie wcale jej nie ma i nawet taki zmarzluch jak Krasnal zaczynał odczuwać brak minusowych temperatur. Właściwie powinienem napisać, że Krasnal odczuwała, bo to przecież mała kobieta. Otóż, ja uwielbiam Krasnala między innymi za to, że umie tak fantastycznie utyskiwać na mroźną pogodę. Gdy tylko jest za zimno zaczyna narzekać w taki swój rozkoszny, niepowtarzalny sposób. Ale w tym roku zapadła cisza.
Chodziliśmy z Krasnalem na spacery do parku na sąsiednią dzielnicę i obserwowaliśmy kaczki radośnie taplające się w wodzie, która od listopada nie zamarzła. Siedzieliśmy sobie na ławce i popijając mocne piwo zastanawialiśmy się, czy taką kaczkę trudno byłoby złapać we wnyki. W końcu gdyby ja opalić nad gazem i jakoś tam doprawić pieprzem to może byłby dobry obiad? A kiedy tak medytowaliśmy nad zagadnieniami kulinarnymi i łowieckimi na środku jeziorka jakby się zagotowało. Wtedy myśleliśmy, że to jakiś kaprys przyrody albo gdzieś tam w ziemi pękła rura ciepłownicza. I żylibyśmy tak w błogiej nieświadomości gdyby nie Piotrek.
Gdybyście kiedyś zobaczyli Piotrka to od razu zwrócicie uwagę na jego oczy. Niby rozbiegane, ale jednocześnie niesłychanie czujne. Patrząc na niego ma się wrażenie, że Piotrek widzi wszystko dookoła i nic nie ujdzie jego uwadze. Może, dlatego znał tyle niesamowitych opowieści o parku i okolicach.
Wystarczyło, że raz podzieliliśmy się z Piotrkiem piwem i już został naszym kumplem. Siadywał z nami na ławce i obserwował wszystko, co działo się w granicach widnokręgu. I kiedy pewnego razu tak siedzieliśmy Krasnal krzyknęła pokazując na środek jeziora. Znów wyglądało na to, że ktoś tam zagotował wodę.
Spłoszone kaczki uciekły na bezpieczną odległość a Piotrek mruknął tylko pod nosem "bublemejker". Oczywiście oboje z Krasnalem zapytaliśmy, o co chodzi? Oboje wiedzieliśmy, że stary gawędziarz tylko czekał na to pytanie i zaraz się rozkręcił.
Zdarzyło się to gdzieś około 1987 roku. W okolicy parku mieszkał taki przedwojenny szewc a na imię było mu chyba Antoni. Dawno był już na emeryturze, ale dorabiał robiąc jakieś drobne naprawy i dłubiąc w rozpadających się butach. Wiadomo, że klientela była okoliczna, sama biedota i nikogo nie stać było na cudeńka z komisów. I nafta też trochę kosztowała, a człowiek zawsze woli wypić niż buta kupić, więc Antoni miał, co robić. Tyle, że z czasem zaczął więcej grzać i okrutnie partaczył robotę. Może by mu ludzie darowali gdyby, choć słowem przeprosił, ale charakterny był i na każdą krytykę miał ostre słowo. Jak to dziś mówi młodzież, taki mistrz ciętej riposty z niego był.
Mógłby tak chłopina odwalać fuszerki jeszcze długo, ale któryś młody z osiedla się wkurzył. Antoni zepsuł pantofelki jego laluni, więc mu młody dał w oko a do tego takim ruskim sprejem napisał na drzwiach, że robi buble. Od tego napisu młodzi go zaczęli przezywać "bublemejker". Takie to wtedy było modne coś z zachodniego zasunąć i językiem się pochwalić. Ale Antoni od tamtego czasu zaniemógł.
Nie chodziło nawet o to, że mocno dostał, ale wiecie jak jest, czasem coś bardziej w duszy zaboli niż na ciele. Dobił go ten bublemejker i poczuł się zupełnie jak niepotrzebny nikomu pasożyt. I pewnego zimowego dnia zniknął.
Znalazł go dzielnicowy na wiosnę. Wtedy to były zimy i jeziorko zamarzało do marca! Ale gdy lody stopniały to na środku wypłynął Antoni.
Możecie wierzyć albo nie, ale od tamtego czasu coś z tym jeziorkiem jest nie tak. Od czasu do czasu buzuje w nim jakoś tak na środku i dzieciaki krzyczą wtedy, że to bublemejke... a może krzyczą "bubblemaker", bo to przecież teraz inne czasy i inne dzieciaki.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Administrator FORUM-NURAS uprzejmie informuje, że nie ponosi odpowiedzialności i w żaden sposób nie ingeruje w treść wypowiedzi umieszczanych przez użytkowników na Forum.
Zastrzega sobie jedynie prawo do usuwania i edytowania, w ciągu 24 godzin, postów o treści reklamowej, sprzecznej z prawem, wzywających do nienawiści rasowej, wyznaniowej, etnicznej
czy tez propagujących przemoc oraz treści powszechnie uznanych za naganne moralnie, społecznie niewłaściwe i naruszających zasady regulaminu.
Przypominam, że osoby zamieszczające opinie, o których mowa powyżej, mogą ponieść za ich treść odpowiedzialność karną lub cywilną.
Serwis wykorzystuje pliki cookies, które są zapisywane na Twoim komputerze. Technologia ta jest wykorzystywana w celach funkcjonalnych, statystycznych i reklamowych. Pozwala nam określać zachowania użytkowników na stronie, dostarczać im odpowiednie treści oraz reklamy, a także ułatwia korzystanie z serwisu, np. poprzez funkcję automatycznego logowania. Korzystanie z serwisu Forum-Nuras przy włączonej obsłudze plików cookies jest przez nas traktowane, jako wyrażenie zgody na zapisywanie ich w pamięci urządzenia, z którego korzystasz.
Jeżeli się na to nie zgadzasz, możesz w każdej chwili zmienić ustawienia swojej przeglądarki. Przeczytaj, jak wyłączyć pliki cookie i nie tylko